امروز از اون روزهاست که دلم یک شنونده میخواد.

کسی که براش ساعت ها حرف بزنم و اون فقط گوش بده.

نخواد وسط حرف هام دلداری الکی بده یا قضاوت کنه.

فقط گوش باشه برای دردودل ها و حرف های تلنبار شده درونم که از دیشب طغیان کرده و گلوم رو فشار میده.

از اون شنونده هایی که صبورانه پذیرای دردهات هستند و آخرش با یک جمله،فقط با یک جمله، آبی میشند روی آتیش درونت...

اصلا از اینجور آدم ها داریم؟هست؟