گاهی اوقات به این نتیجه میرسم که هیچ کس مثل خودم نمیتونه حالم رو بد کنه.

گاهی انگار خودآزاری مزمن میگیرم و تموم نداشته ها و داشته هایی که فقط حسرتش نصیبم شده رو به صف میکنم توی ذهنم.

گاهی منِ درون قد علم میکنه و تیشه میزنه به ریشه خودش.

اینجور وقتا دوست دارم نامرئی باشم،کمترین مراوده روزانه رو داشته باشم و برم توی پیله خودم.

ای کاش این همه توی پیله رفتن آخرش پروازی در پی داشت.......